मानिसको जीवनमा उमेरले धेरै कुरा निर्धारण गर्छ— पढाइ, काम, विवाह, जिम्मेवारी। तर एउटा कुरा चाहिँ छ, जसलाई कुनै पनि उमेरले कहिल्यै बाँध्न सक्दैन – त्यो हो प्रेम। प्रेम उमेरको गणितले होइन, हृदयको धड्कनले बाँच्ने सत्य हो।
समाजले प्रायः प्रेमलाई उमेरको सीमामा राख्ने प्रयास गर्छ। “यो उमेरमा यस्तो प्रेम शोभ्दैन” भन्ने टिप्पणीहरू सुनिन्छन्। तर यथार्थ के हो भने, प्रेम न त उमेरले रोकिन्छ, न समाजका मर्यादाले। यो त नदीजस्तै हो – जसले बाँध चिरेर पनि आफ्नो बाटो बनाउँछ।
वास्तवमा, प्रेमको सौन्दर्य यसमा छ कि यसले हारमा पनि जित खोज्छ। प्रेमी–प्रेमिकामध्ये कसैले आफ्नो अहं त्याग्छ, आफ्नो हारलाई अर्कोको जितमा परिणत गर्छ। यही हार प्रेमलाई अमर बनाउँछ। पुरानो गीत “ना उमर की सीमा हो, ना जन्मों का हो बंधन” ले यस्तै गहिरो सन्देश दिन्छ। गीतका प्रत्येक हरफ मान्छेलाई सम्झाउँछन् – जब प्रेम हुन्छ, त्यतिबेला केवल मन देखिन्छ, उमेर वा परिस्थिति होइन।
विश्लेषकहरू भन्छन् – प्रेम कुनै सम्झौता होइन। यदि यो उमेर, जिम्मेवारी वा समाजको दबाबमा सीमित हुन्छ भने त्यो सच्चा प्रेम कहलाउँदैन। साँचो प्रेम त स्वतन्त्र हुन्छ, जसले आत्मालाई रगतजस्तै बगाउँछ, जसले जीवनलाई हरियाली बनाउँछ।
भावनात्मक दृष्टिले हेर्दा, प्रेमले मानिसलाई कमजोर होइन, अझ सबल बनाउँछ। यसले हार्दाको महत्व बुझाउँछ, किनभने प्रेममा जित्नु भनेको अर्कोको लागि हराउनु हो।
त्यसैले, प्रेम जीवनमा कति पटक भयो भन्ने होइन, कति गहिरो भयो भन्ने नै खास कुरा हो। प्रेम जितिएको होइन, बाँडिएको अनुभूति हो। यही बाँडफाँटले सम्बन्धलाई अमरत्व दिन्छ।
